Mag je PowNews weigeren op je persconferentie?

Onder de noemer 'Vast en zeker, ook in 2013!' bieden 25 BOVAG-autobedrijven in Almere voortaan standaard aan alle klanten aan om de kentekenplaten goed vast te zetten op de auto. In Almere werden vorig jaar honderden platen gestolen en in heel Nederland gaat het jaarlijks om zo'n 20.000 gestolen kentekenplaten. (hier) Reaguurders hadden er bijna geen kennis van kunnen nemen! Schande.

PowNews werd geweigerd op de persconferentie hierover in Almere. Ik heb een hekel aan de infotainment van PowNews, maar van mij mogen ze op TV. Er zit een afstandbediening op de televisie en dat ze een kijkerspubliek bedienen is duidelijk. Ik zeg het er maar even bij, want als je aan PowNews komt, kom je op gevaarlijk gebied.

Dat neemt niet weg dat het wat anders is om persconferenties te verstoren. Mensen accepteren dat maar, maar dat hoeft helemaal niet. Toen ik blij was dat Pownews geweerd werd bij een persconferentie van de BOVAG met gemeente Almere heb ik dat ook getweet. Ik hoopte dat dan het kleutergedrag van Pownews snel zou stoppen.

Als iedereen dit nu doet zijn we er snel van af bit.ly/12wuvvP PowNews toegang weigeren @alebbink
— Hein Albeda (@heinalbeda) 13 februari 2013

Dat moet je in deze politiek correcte dagen nu net niet doen. Krachtige woorden als bedreiging van de persvrijheid en einde aan de democratie waren de te verwachten reactie.

Je hoort namelijk boos, wat zeg ik woedend te zijn als er iemand aan Pownews komt. Dit woedende decennium houdt van emotie, te kakken zetten en denkt dat dat verstoren van persconferenties omdat daar toevallig mevrouw Jorritsma rondloopt het behouden van onze democratie dichterbij brengt. Iemand die reageert heet dan ook niet gewoon Jan Bennink, maar SuperJan.

Nog gekker wordt het als je bedenkt dat het hier gaat om het bezoeken van een persconferentie. Als je met persvrijheid niet meer bedoelt het verspreiden van het vrije woord, maar het recht om persconferentie te bezoeken en verstoren. Waar blijven we dan? Toen ik bij Wakker Dier zat werden we ook niet toegelaten op persconferenties van het Landbouwschap en van de Vakbond van Varkenshouders. Daar ging ik ook niet zielig over doen en zeker vond ik het geen bedreiging van de vrijheid. Wij hadden immers de vrijheid om actie te voeren, zij om hun verhaal te vertellen.

Democratie heeft namelijk ook te maken met andersdenkenden in de gelegenheid te stellen hun verhaal te vertellen, in dit geval dat 25 BOVAG-autobedrijven in Almere voortaan standaard aan alle klanten aanbiedt om de kentekenplaten goed vast te zetten op de auto.

Ik weet nog dat ik in 1985 in de Houtrusthallen de aanbieding bijwoonde  van de handtekeningen (het volkspetitionnement) tegen de kruisraketten aan Premier Lubbers. Toen ontstond er een actie "Keer Lubbers de rug toe". Ik vond dat raar: bied je handtekeningen aan, ben je niet bereid om naar hem te luisteren. Als jullie niet naar hem wil luisteren, waarom hij dan naar jullie? Ik keerde dus niet de rug toe. Dat mocht niet. Boze demonstranten stonden ineens allemaal met hun gezicht naar mijn kant. Want ik bleef naar Lubbers kijken. Ik vond dat een beangstigend moment. Want iemand siste ook nog "omdraaien"!

Reactie van SuperJan was dan ook:

vriend je wilt deze strijd niet met me aan. @heinalbeda
— Jan Bennink (@Superjan) 13 februari 2013

Toen ben ik maar gestopt. Maar ik vind het nog steeds. Democratie houdt niet alleen in dat je je mening mag zeggen, maar ook dat je anderen de kans geeft hun mening te  zeggen. BOVAG ga je gang. Onder de noemer 'Vast en zeker, ook in 2013!' bieden 25 BOVAG-autobedrijven in Almere voortaan standaard aan alle klanten aan om de kentekenplaten goed vast te zetten op de auto. Hulde

Tien tips om het vertrouwen in verzekeraars te verpesten

Met de nationalisatie van SNS is het vertrouwen in financiële instellingen weer verder gehavend. Dit is de tijd om vertrouwen verder te ruïneren. Tien tips.

1. Verpest het voor de rest
   Financiële instellingen worden als sector bekeken. Het falen van een verzekeraar heeft een grote impact op de hele sector. Goed nieuws komt niet in de krant, selcht nieuws wel. Als verzekeraar heb je dus veel invloed. Die is te gebruiken: het is de allerbelangrijkste tip. Het aardige is dat andere verzekeraars hun best doen om de eigen dienstverlening te verbeteren, maar de slinkse trucs van de concurrentie (u)  houden ze niet tegen.
2. Wees oneerlijk
   Niets is dodelijker voor het vertrouwen dan domweg de waarheid niet vertellen. Verantwoord ondernemen, goed zorgen voor mensen: vertel je het wel, maar doe je het niet, dan heeft dat de grootste invloed. Oneerlijk zijn werkt veel beter dan slechte dienstverlening of ondeskundig zijn. Hier is winst te behalen door als verzekeraar u te verbinden met vastgoedinvesteringen: de lasten van de vastgoedinvesteringen die mis gaan slaan ook terug op uw vertrouwen als verzekeraar.
3. Werk met lange ingewikkelde contracten
   Wanneer een klant de overeenkomst niet begrijpt geeft dat een onrustig, ongemakkelijk gevoel. Mijd duidelijke taal in een contract om de klant voor te bereiden op een aanslag op vertrouwen.
4. Wees indirect
   Als de klant een claim indient, zeg dan omfloerst dat u hem wel vertrouwt, maar dat anderen onbetrouwbaar zijn. Zeg nooit duidelijk dat u elke klant controleert. Zeg nooit duidelijk dat een klant ergens op kan rekenen. (Doet u dat wel, breek dan die belofte)
5. Gebruik jargon
   Schrijf brieven in onduidelijke taal en voeg vooral jargon toe! Jargon schept afstand tussen de eigen kring en de buitenstaander, gebruik dat om het ongemakkelijke gevoel dat u iets voor de klant verborgen houdt te versterken. Het helpt ook om met verschillende nummers te werken: klantnummer, polisnummer en accountnummer, alles kan.
6. Wees op het juiste moment stil
   Informeer de klanten op het moment dat u dat schikt, niet op het moment dat de klant onzeker is. Stuurt u een onduidelijke brief, zorg dan dat het klantcontactcentrum de volgende dag onbereikbaar is.
7. Beantwoord kritiek met kritiek
   Natuurlijk kan het gebeuren dat u een fout maakt en de klant u daar op wijst. Dit is een kans om het vertrouwen verder te verliezen. Als de klant zijn kritiek uit, moet u het weerwoord direct klaar hebben, geef vooral de klant niet het gevoel dat u luistert. Liefst heeft u een foutje van de klant paraat, bijvoorbeeld dat de klant een verkeerd adres heeft ingevuld of een vraag verkeerd heeft beantwoord.

U ziet, ik heb u tien tips beloofd, maar geef er maar zeven. Dat geeft onrust en dat is goed. Eigenlijk is het vertrouwen van de klant verliezen niet zo moeilijk. De kranten zijn u gunstig gezind en het falen van financiële instellingen heeft de tijd rijp gemaakt.

Hieronder een grafiek van het vertrouwen in verzekeraars (percentage mensen dat aangeeft vertrouwen te hebben min percentage dat aangeeft geen vertrouwen te hebben). Het is totaal is negatief (meer mensen geen dan wel vertrouwen) en ging tot de SNS genationaliseerd werd weer de goede kant op.

Biron Verbond van Verzekeraars

Meer weten om het tegendeel te bewerkstelligen? Dat is veel moeilijker. Start eens hier:  over herstellen van vertrouwen in relaties.

Hoe gemakkelijk vertrouw je eigenlijk? doe de test!

How to Rebuild Trust in a Relationship

Vader staat of eigen kracht?

Onze kinderen hebben elk een eigen kamer en op zolder is er ook een ruimte voor alle kinderen. Opruimen is zowiezo een probleem, maar de gezamenlijke ruimte opruimen helemaal. De een heeft het ene laten slingeren, de ander het ander en als er iets van de gezamenlijke dingen kapot is, voelt niemand de neiging de reparatie op zich te nemen. Het is een bekend gegeven: ik heb die troep toch niet gemaakt, in mijn eentje kan ik het niet, de ander moet eerst iets doen of als ik het doe hoeven de anderen minder te doen dan ik. Het komt er op neer dat de ouders hier een taak op zich nemen.

Het zijn deze gemeenschappelijke ruimten  die over de hele wereld problemen opleveren en niet alleen op onze zolder. Het gaat hier om common grounds. Iets dat van iedereen is, is vaak van niemand. Commons verwijst naar de culturele en natuurlijke hulpbronnen toegankelijk voor alle leden van een samenleving, met inbegrip van natuurlijke materialen zoals lucht, water, en een bewoonbare aarde. Deze middelen worden in gemeenschappelijk bezit gehouden, niet in particulier bezit.

Overheid en gemeenschappelijk bezit
De overheid is zo'n beetje uitgevonden om met deze problemen om te gaan, maar heeft langzaam de taak op zich genomen alsof de overheid van bovenaf over deze zaken kan beslissen. Hoewel de zienswijze vaak handig is, gaat ze toch niet helemaal op. De overheid is dan de deus ex machina die problemen oplost. Ze verlost ons van zwerfvuil, ze pakt de vervuiling aan en ze zorgt voor schoon water.

Nu de overheidsbuidel leeg raakt, blijkt het erg lastig om ons te verlossen van zwerfvuil en alle andere buurtproblemen. Wat er eigenlijk gebeurde was dat de overheid onze troep opruimde en dat wij als kinderen daar aan gewend zijn geraakt. Op het moment dat er bezuinigd wordt, moeten we zelf gaan schoonmaken. Probleem is nu dat we helemaal de manier kwijt zijn geraakt om gezamenlijk afspraken te maken. Dat betekent dat sommigen taken op zich nemen, terwijl anderen als free rider niets doen. En het betekent dat de mensen die overleggen over wat er moet gebeuren bepalen wat er gebeurt. Terwijl in de politiek nu juist afspraken waren gemaakt om iedereen vertegenwoordigd te laten zijn.

Het zeer gemakkelijk hanteerbare model van de participatieladder is daarom eigenlijk principieel fout. Mensen worden geïnformeerd, mogen meepraten, adviseren, co-produceren, mee-beslissen. Ja, het past prima bij de manier waarop de huidige overheid en burgerparticipatie is vormgegeven. Maar het past niet in een model waarbij de verantwoordelijkheid weer door de samenleving genomen wordt. Het gemeenschappelijk bezit wordt in deze visie niet ons gezamenlijk bezit, maar overheidsbezit waar de bewoners over mogen mee-beslissen.

We zijn verleerd om om te gaan met commons. Ik merk in de praktijk hoe lastig het is. De schoonmaak van ons eigen buurthuis (van de bewoners, zelf bekostigd) gebeurt door de bewoners zelf. Eens in het half jaar heb je schoonmaakdienst. Maar sommigen gebruiken het buurthuis nooit, die willen niet schoonmaken. De vraag komt op of we hen niet over moeten slaan, maar ook dat geeft commotie. Dan gaan ze dadelijk wel de feesten, de borrelavonden of de culturele avonden bezoeken, moeten we hen dan wegsturen? En wekt het hen niet laten meedoen juist niet nog meer een segregatie op? Eigenlijk is het buurthuis niet helemaal van de bewoners die er nooit komen, zo voelen ze het niet, ze betalen er slechts noodgedwongen aan mee.Terwijl anderen hen zien als free riders als het om schoonmaken gaat. 

Dat zijn vragen die we op meer algemeen niveau terug zien. Op het moment dat de overheid taken afstoot naar de samenleving is precies dat aan de hand. Het is dan alsof wij niet de baas zijn van de politici. De parlementaire democratie is geen institutie gebaseerd op hiërarchische gezagsverhoudingen. Bij onze zolder wordt dat opgelost door de kinderen uit huis te laten gaan: zij zetten eigen huishouding op en maken zelf eigen keuzen.

Bezuiniging als kans voor meer eigen kracht?
Het afstoten van taakjes naar buurten suggereert dat de bezuinigingen een kans zijn: een “nu we geen geld meer hebben mogen jullie het zelf doen”. Alsof de ouders ons als kinderen opdragen nu zelf de rommel op te ruimen. Je kunt dus ook niet een buurthuis overdragen aan de buurt. Wel kun je als buurt het naar je toe halen, of bij sluiting kijken welke voorziening je als buurt wilt en of het hebben van een buurthuis belangrijker is dan andere voorzieningen.

Bezuiniging is eigenlijk de slechtste start om taken over te dragen aan buurten. Het lijkt teveel op koude decentralisatie van voorzieningen zoals ook van rijk naar gemeenten is gebeurd. De 'ouder' beslist, het kind voert uit. Dat is geen Eigen Kracht, maar Uitbesteden aan de Onderdanen.

Burgerbegroting
Een betere start zou kunnen zijn om te werken met participatory budgeting, een burgerbegroting. Participatieve budgettering - ook wel de Burgerbegroting genoemd -  is gestart in Porto Alegre en bouwt de begroting op vanaf de basis in plaats van top down. Er is sprake van 4 stappen: 1) De gemeenschap bekijkt welke uitgaven prioriteit hebben en vaardigen mensen af om dat te bepleiten 2) Budget afgevaardigden ontwikkelen voorstellen, met de hulp van deskundigen 3) De lokale bevolking stemt over welke voorstellen doorgaan tot 4) De stad werkt de beste voorstellen uit. 

In deze opzet verandert de taak van de gemeenteraad. De belangrijkste functie van de gemeenteraad is de vraag van elke wijk te verbinden met de beschikbare middelen. Vervolgens keurt de gemeenteraad wel de totale gemeentelijke begroting goed. De resulterende begroting is bindend, de gemeenteraad kan wel voorstellen doen, maar niet zelf de begroting veranderen: dat kunnen alleen de wijken.

Niet voor niets gooit dat de hele Gemeentewet overhoop. De kinderen zetten hun eigen huishouding op! Dat is moeilijk te verenigen met het huidige stelsel, de huidige politieke partijen en politici. We zullen het daarom moeten doen met kleine stapjes. Dat kan ook, misschien is Porto Alegre op zijn minst een mooi uitzicht om naar toe te wandelen. Een eigen huis van de democratie.