maandag 8 april 2013

Mark my words: klein gaat heel groot worden!

Op twitter volg ik die mensen die de zelfde interesses heb als ik. Dat is weliswaar een bonte verzameling interesses, maar het is een beperkt publiek. Hoewel de een econoom is, de ander socioloog en de volgende daar helemaal niet om geeft, zullen de mensen in een gezamenlijke ruimte geplaatst het vast met elkaar kunnen vinden. Er zitten geen PowNews-fans of andere fanatieke gelovigen tussen (in wat dan ook). Fact free politics is geen optie. Het zijn qua burgerstijl eerder de pragmatici en verantwoordelijken:participerend, geïnformeerd en met hoge status (in de termen van Motivaction). Zie afbeelding.

Dat is gemakkelijk. Mensen die elk gesprek aangrijpen om mij te waarschuwen voor de gevolgen van straling van mobieltjes, of wijzen op de gevaren van een tsunami van Marokkanen, van vleeseten, vaccineren of van het niet respecteren van de zondagsrust: ik kom ze zelden tegen. Dat is fijn! Mijn kleine gemeenschap is heerlijk: kleine gemeenschappen: dat gaat heel groot worden. 

Maar het is ook jammer dat je die kleine gemeenschap hebt met "ons soort mensen", want het beperkt ook het zicht op de samenleving.

Eenzijdige ecosystemen
Steden met wijken die bestaan uit alleen dezelfde soort mensen en die geen diversiteit hebben zijn ten dode opgeschreven. Het zijn eenzijdige ecosystemen die zich niet verversen. Zou er eerder aandacht geweest zijn voor diversiteit en vitaliteit van buurten , dan was de Bijlmermeer niet gebouwd. Jane Jacobs pleitte al in de jaren 60 voor vitaliteit en levendigheid door de opeenstapeling van functies: zo ontstaat creativiteit en een leefbare wijk met de formele en informele regels van sociale omgang die steeds weer bijgesteld en vernieuwd worden.Haar ideeen braken pas in de jaren '80 door.

In kleine gemeenschappen met de noodzaak van debatten om het met elkaar eens te worden is de democratie uitgevonden. Juist in die buurten en wijken die vitaal zijn kan de democratie ook uiterst vitaal zijn.

Internet met diverse Bijlmermeren
Op internet zijn we nu diverse Bijlmermeren aan het bouwen. Heerlijke eigen gemeenschappen! Maar wel erg eenzijdige ecosystemen. Geen Stijl is daar een voorbeeld van, maar Joop waarschijnlijk net zo goed. De diverse bevolkingsgroepen luisteren niet naar elkaar. Ik hoor er ook bij, want als iemand mij probeert te overtuigen met een link naar GeenStijl of Dumpert haak ik al snel af. Daardoor is er ook weinig compassie met PVV stemmers en krijgen hun angsten en problemen niet de serieuze aandacht die ze verdienen. Anderzijds luisteren de PVV stemmers niet naar de waarschuwingen dat hun oplossingen niet werken.

De waarde van diversiteit
In de confrontatie tussen verschillende culturen zit een last, maar is ook juist veel creativiteit te vinden. Je wordt gewezen op je blinde vlekken, op gemakkelijk oordelen en je kunt geïnspireerd worden door rare vondsten in muziek, kunst en cultuur. Je leert weer echt met mensen omgaan. Mensen die moeilijke sociale ontmoetingen uit de weg gaan takelen eerder af. En de democratie is gebaat bij debatten zonder al te veel dogma's waarover niet gesproken wordt: juist over die dogma's passen debatten.

We hebben eerder perioden gehad dat groepen langs elkaar heen leefden. De verzuiling: Nederland is er groot mee geworden. Maar toen waren er leiders die gezag hadden en met elkaar in gesprek moesten. En de politiek lag dichter bij de mensen, steden waren lang niet zo groot als nu. Nu niemand zich echt vertegenwoordigd weet en mensen zich niet meer schikken naar de compromissen van de politiek leiders is er meer debat nodig tussen mensen met verschillende achtergronden en stijlen. Dat lukt niet in de Bijlmermeren van Internet. En het gaat ook niet lukken in de gemeenten van Plasterk. Mensen in een keurslijf dwingen zal ook niet werken. 

We moeten kijken waar mensen elkaar ontmoeten en hoe ze dan met elkaar omgaan.

De wijk en buurtgemeenschap opnieuw uitvinden
Dat omgaan met elkaar leren ze gewoon in hun wijk, de school, de supermarkt: op lokaal niveau. Daar wordt je weer burger, in plaats van "ons soort mens". Juist in tijden van internet zal de democratie daarom vorm moeten krijgen in de scholen, sportverenigingen, wijken, buurten en dorpen. Dat is de enige plek waar mensen nog naar elkaar moeten luisteren. Waar ze in hetzelfde schuitje zitten omdat ze zonder samenwerking niet verder komen. Op menselijke schaal. Dat zou ook voor de politiek moeten gelden. Maar die gaat juist steeds de grotere schaal op zoeken.

Is dit nu echt een tijd om gemeenten te fuseren en aan schaalvergroting te doen?! 

Klein gaat juist heel groot worden.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen